Wroc³aw , 35 Przegl¹d Piosenki Aktorskiej . Nurt OFF , This is not a love song , czyli mi³oæ ci wszystko wypaczy . Renia i The Heart breakers .
fot. £ukasz Giza / Teatr Muzyczny Capitol
Warsztaty: 16 listopada (poniedziałek), godz. 16.00-19.30
Miejsce: Teatr na Plaży, Sala Prób
Spektakl + spotkanie pospektaklowe: 22 listopada (niedziela), godz. 19.00; wstęp wolny; ze względu na ograniczoną liczbę miejsc prosimy o wysłanie mejla na adres: teatrnanoweczasy@gmail.com w celu rejestracji i zapewnienia sobie bezpłatnej wejściówki.
Miejsce: Teatr na Plaży
Warsztaty
Praca warsztatowa nad piosenką aktorską, prowadzona przez aktorów Teatru Muzycznego w Gdyni, Renię Gosławską i Krzysztofa Wojciechowskiego, ma na celu ukazanie nowych pól interpretacji wybranego utworu przez uczestników warsztatów. Efektem praktycznych zajęć będzie powstanie zaskakującego formalnie i kompozycyjnie utworu, który zostanie zaprezentowany publicznie 22.11. Na warsztaty zapraszamy uczestników w wieku 16+. Mile widziane osoby z praktyką wokalną oraz umiejętnością gry na instrumentach.
Prowadzący: Renia Goslawska i Krzysztof Wojciechowski
Zgłoszenia: udział bezpłatny, należy wypełnić formularz poniżej
[contact-form-7 id=”517″ title=”Wydarzenie IV: Nowa piosenka aktorska”]
Spektakl: This is not a love song, czyli miłość ci wszystko wypaczy
Scenariusz: Fundacja Pomysłodalnia
Reżyseria: Renia Gosławska, Fundacja Pomysłodalnia
Opracowanie muzyczne: Renia Gosławska, Krzysztof Wojciechowski
Obsada: Renia Gosławska, Krzysztof Wojciechowski
Premiera: 25.03.2014
Spektakl zrealizowany w ramach konkursu OFF 35 Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu
„This is not a love song, czyli miłość ci wszystko wypaczy” – o miłości bez ściemniania, choć z użyciem cieni i półcieni. Spektakl złożony jest z aranżacji znanych utworów, często rozwiniętych o spontaniczne improwizacje, pokazujące ich nowe sensy, w których zespół przedstawi zaskakujące, dalekie od stereotypowych i dotychczasowych wyobrażeń rozumienie i rodzaje miłości: innych partnerów, nowe sytuacje, nieoczekiwane zakończenia i konteksty. W tym teatrze dźwięku i postaci znalazło się miejsce na uwodzenie publiczności oraz improwizację.
„This is not a love song…” to nieprzewidywalna, międzygatunkowa hybryda, próba wytrzymałościowa dla widza wyrosłego na sztuce estradowej spod znaku Ireny Dziedzic, Lucjana Kydryńskiego i współczesnych asów mikrofonu. Jak i czy w ogóle kochałby dzisiaj Ian Curtis? Czego nie wolno i dlaczego w piosence aktorskiej? To tylko pierwsze pytania, na które odpowiada lub nie ta bezprecedensowa, piękna i niegrzeczna prezentacja.
Spektakl spotkał się entuzjastycznym przyjęciem podczas 35. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Absolutnie poruszył publiczność, wywołując wzruszenie, zachwyt i zadziwienie nad naturą ludzką.
Znakomity duet połączył siły na potrzeby projektu „This is not a love song, czyli miłość ci wszystko wypaczy” w ramach 35. PPA i artystycznych ambicji realizatorów spektaklu. Muzyczno-wokalny tandem tworzą: Renia Gosławska i Krzysztof Wojciechowski, soliści Teatru Muzycznego w Gdyni. Oboje awangardowi, twórczy, wszechstronnie uzdolnieni, multiinstrumentaliści, z imponującym dorobkiem artystycznym.
Renia Gosławska – solistka Teatru Muzycznego w Gdyni, artystka wszechstronnie utalentowana, multiinstrumentalistka, aranżerka. Realizatorka autorskiego projektu „Błogosławieni… Pieśni gospel”, za który otrzymała teatralną Nagrodę Prezydenta Miasta Gdyni. Obecnie można ją podziwiać m.in. w rolach: Benwentuty w „Kumernis, czyli o tym, jak świętej panience broda rosła” (reż. A. Duda-Gracz), Jagny w „Chłopach” (reż. W. Kościelniak), Diabła w „Przygodach Sindabada Żeglarza” (reż. J. Kilian), Betty Rizzo w „Grease” (reż. M. Korwin), „Małym Księciu. Końcówce” (reż. A. Nalepa) w Teatrze Muzycznym w Gdyni, „Braciach Dalcz i S-ka” (reż. W. Kościelniak) w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie czy w „Piaskownicy” w Centrum Kultury w Gdyni. Reżyseruje, komponuje, zajmuje się choreografią, współprowadzi chór kobiet Chórraa.
Krzysztof Wojciechowski – podziwiany jest obecnie m.in. jako Zły – Henryk Nowak w musicalu „Zły” (reż. W. Kościelniak), Kowal w „Chłopach”, (reż. W. Kościelniak), gra również Diabła morskiego w „Przygodach Sindbada Żeglarza”(reż. J. Kilian). Multiinstrumentalista. Bierze udział jako muzyk w różnych projektach muzycznych, pasjonat muzyki etnicznej i kolekcjoner instrumentów perkusyjnych i dętych.
Anna Jazgarska (ekspert na spotkaniu pospektaklowym)
Absolwentka Uniwersytetu Gdańskiego, doktor nauk humanistycznych. Referentka krajowych i międzynarodowych konferencji naukowych poświęconych literaturze i kulturze. Autorka i współredaktorka wielu publikacji naukowych z zakresu literaturoznawstwa i krytyki artystycznej. Publikowała m.in. w internetowym „Dzienniku Teatralnym” oraz w miesięczniku „Teatr”. Współpracowała z Centrum Sztuki Współczesnej „Łaźnia” i Nadbałtyckim Centrum Kultury w Gdańsku. Jest recenzentką portalu teatralny.pl. Mieszka w Gdyni.
Wrocław , 35 Przegląd Piosenki Aktorskiej . Nurt OFF , przedstawienie " Failure of the future , upadek przyszłości . Irad Mazliah
fot. Łukasz Giza / Teatr Muzyczny Capitol
Termin: 14 listopada (sobota)
Miejsce: Teatr na Plaży w Sopocie, ul. Mamuszki 2
Warsztaty – godz. 13.00-16.00 Spektakl + spotkanie pospektaklowe – godz. 19.00; wstęp wolny; ze względu na ograniczoną liczbę miejsc prosimy o wysłanie mejla na adres: teatrnanoweczasy@gmail.com w celu rejestracji i zapewnienia sobie bezpłatnej wejściówki.
O warsztatach.
Tytuł: Ordered chaos
Podczas warsztatów zmierzymy się z uporządkowanym chaosem oraz praktyką podejmowania wyborów podążającą za indywidualną zmysłowością oraz zebranymi doświadczeniami. Będziemy poszukiwać fizycznych form i wzorców tak, aby przebić się przez nie i zaoferować nowe, wcielone opcje nauczania oraz tworzyć projekcje ukryte wewnątrz kontrolowanego chaosu ciała.
Warsztaty obejmują:
45-60 min warsztatu opartego o Pilates w temacie „przyczyna i skutek”
120 min współczesnego, kompozycyjnego „workhub”
Prowadzący: Irad Mazliah
Zgłoszenia: udział bezpłatny, należy wypełnić formularz poniżej
Zapraszamy osoby z pewnym przygotowaniem ogólnoruchowym. Mogą to być jak najbardziej próby amatorskie, np. w teatrach amatorskich, także bez ujawnień publicznych. Mile widziani studenci, licealiści, członkowie amatorskich i offowych grup teatralnych z regionu. Zapraszamy osoby od 16. roku życia, które obejrzą także spektakl i wezmą udział w spotkaniu pospektaklowym.
[contact-form-7 id=”316″ title=”Wydarzenie III”]
Spektakl: A failure of a future – Upadek przyszłości
Kreacja: Irad Mazliah i Zbigniew Szumski (Teatr Cinema)
Produkcja : Teatr Cinema, Dance Department Wroclaw (Magdalena Górnicka / Irad Mazliah)
Video : Jacek Złoczowski
Plakat: Stachu Szumski
Performer: Irad Mazliah
W spektaklu wykorzystano muzykę W.A.Mozarta, Igora Strawińskiego, Trey Moseley’a, Palolo, Victora Younga, Hansa Abrahama, DDAA Palo Alto, Ghedalia Tazartesa oraz teksty Oskara Schlemmera i Pietro Citatiego
Spektakl zrealizowany w ramach konkursu OFF 35 Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu
Spektakl pokazywany w ramach Polskiej Platformy Tańca 2014
A failure of a future, a birth of a legend
Dance Department Wroclaw to efekt współpracy Irada Mazliaha i Magdaleny Górnickiej, który powstał na potrzeby produkcji ,,A failure of a future – Upadek przyszłości”. Performerem spektaklu jest Irad Mazliah, tancerz i choreograf izraelskiego pochodzenia. Tancerz do procesu kreacji zaprosił reżysera i choreografa Zbigniewa Szumskiego, razem tworząc spektakl solowy Irada Mazliaha. Artysta zabiera nas w podróż, która wydaje się być opowieścią indywidualności. Bardzo delikatną postacią w starciu z agresywną siłą. Spektakl jest rozbudowany fizycznie, widać w nim źródła w tradycji teatru ruchu. Zaczyna się powoli, ale już po chwili widownia orientuje się, że solista zabierze nas, gdzie będzie chciał. Irad rusza się, jakby był w stanie fizycznością przekazać swoje myśli. Wgłębiając się w świat tancerza, zapoznajemy się z aspektami rzeczywistości, które wcześniej nie były osiągalne. Momentami, publiczność zapraszana jest do aktywnego współtworzenia nowych rozdziałów i doświadczeń w podróży artysty.
Irad Mazliah, izraelski choreograf i performer. Irad związał swoje profesjonalne życie z tańcem w wieku 25 lat. Od tego czasu pracował z wieloma choreografami i grupami takimi jak: Emanuel Gat, Yossi and Oded, Niv Scheinfeld \and Oren laor, Anat danieli i innymi. Jego autorskie prace prezentowane były na wielu festiwalach i podczas innych wydarzeń artystycznych, od scen teatralnych, przez muzea po zakątki miast i przestrzeni publicznej. Irad studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Tel Avivie. Założył i prowadził szkołę tańca w Haifie oraz był dyrektorem artystycznym Intimadance Festival Tel Aviv Israel. Stypendysta Amerykańsko- Izraelskiej Fundacji Kultury jako choreograf i tancerz. W 2010 zainteresował się Polską pod kątem artystycznym. Zainteresowanie to zaowocowało w 2013 roku stypendium artystycznym od Instytutu Adama Mickiewicza. Wtedy postanowił przeprowadzić się do tego kraju i zrobić wszystko, by nazwać to miejsce domem. Od przyjazdu do Polski tworzył dla Teatru Tańca Zawirowania, Warszawa (,,Navigation song”), Acro Dance Company, Toruń (,,Jak robi koń”) oraz dla wielu amatorskich ośrodków tańca. Jako aktor i performer współpracował również z Komuną/Warszawa i Teatrem Cinema.
Wroc³aw , 35 Przegl¹d Piosenki Aktorskiej . Nurt OFF , przedstawienie ” Failure of the future , upadek przysz³oci . Irad Mazliah fot. £ukasz Giza / Teatr Muzyczny Capitol
Zbigniew Szumski grafik, scenograf i reżyser teatralny. Twórca i dyrektor artystyczny Teatru Cinema, który działa od 1992 roku, autor i reżyser takich sztuk jak Nie mówię tu o miłości, Bilard, Tak. To. Tu., Miałem taki sen, Hotel Dieu, Słownik Sytuacji , Opowieści i Pamięć, Re//Mix.P.B., Kabaret Olbrzymów. Z Teatrem Cinema wielokrotnie prezentował swoje sztuki za granicą – w Niemczech, Szwajcarii, Austrii, Czechach, Finlandii, Chorwacji we Francji, na Węgrzech, Słowacji, w Japonii, Meksyku, Izraelu, Egipcie. Jako reżyser i scenograf współpracuje również z teatrami w Meksyku, Izraelu, Japonii, Francji i Niemczech. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Pomysłodawca i dyrektor Festiwalu Muzyki Teatralnej odbywającego się w Jeleniej Górze od 2005 roku. Laureat nagrody Niezależnej Fundacji Popierania Kultury Polskiej im. Jerzego Bonieckiego.
Mieszka w Michałowicach, w Karkonoszach.
Teatr „Cinema” powstał w 1992 roku we wsi Michałowice, niedaleko Szklarskiej Poręby w województwie jeleniogórskim. Założycielem niezależnej wobec sceny dramatycznej grupy jest Zbigniew Szumski, plastyk i scenograf. Teatr autorski Szumskiego zadomowił się daleko od teatralnego życia centralnych polskich miast, w oderwaniu od przywiązania do tradycji klasycznego teatru. Siedziba Teatru „Cinema” mieści się w wykupionym przez Szumskiego starym poniemieckim ośrodku wypoczynkowym. Dawny pensjonat pełni także funkcję domu dla trzech artystycznych rodzin: Szumskich, Skibińskich i Rybickich, które mieszkają tu od kilkunastu lat. Znajdują się tu również pokoje przeznaczone dla warsztatowiczów, przyjaciół i gości członków zespołu „Cinemy”.
Michałowicki teatr to miejsce bez wątpienia niezwykłe. Sposób w jaki zaaranżowano jego wnętrza sprawił, że bardziej przypomina on rekwizytornię, lub wręcz gotową salę teatralną, w której lada moment odbędzie się przedstawienie. W pokojach znajdują się drewniane rzeźby, stare kontrabasy, instrumenty, kolekcje motyli, tajemnicze skrzynie; na ścianach wiszą obrazy. Wszystko to przypomina raczej scenerię snu niż standardowe wyposażenie mieszkania, czy nawet sali prób teatru. Jest to chyba jedyne miejsce w Polsce, gdzie teatr tak naturalnie połączył się z codziennym życiem – zarówno na płaszczyźnie artystycznej(co widocznie jest w spektaklach „Cinemy”), jak w przestrzeni, w której żyją i tworzą artyści.
Spektakle Teatru „Cinema” powstają w Michałowicach, w atmosferze starego pensjonatu, wsi położonej w górach, spokoju prowincji. Tu rodzą się pomysły i odbywają próby, jednak w samych Michałowicach zespół gra bardzo rzadko. Nie ma bowiem odpowiadającej wymaganiom teatru sceny. Przedstawienia „Cinemy” zobaczyć można na polskich i przede wszystkim zagranicznych festiwalach.
Teatr Szumskiego kojarzony jest przez krytyków głównie z twórczością Tadeusza Kantora. Plastyczna, głęboko surrealistyczna płaszczyzna spektakli „Cinemy” zdaje się dominować w aspekcie formalnym, przypominając oniryczne malarstwo René Magrite’a. Estetycznie, ale i pod względem tematycznego zainteresowania codziennością, spektakle Szumskiego nawiązują do dokonań dadaistów, teatru absurdu, a także mizerabilistycznej wrażliwościMirona Białoszewskiego. Oczywiste jest również nawiązanie do Becketa, a także (przede wszystkim w kabaretach) „Latającego cyrku Monty Pythona”. Zbigniew Szumski, przyznaje się ponadto do swojej fascynacji twórczością Kurosawy, Zbigniewa Rybczyńskiego i Janusza Wiśniewskiego. Gotowość skupienia uwagi na rzeczach błahych, twórcze trawestowanie rytuałów codziennego doświadczenia na język teatru – to podstawowa materia z której powstają spektaklu Teatru „Cinema”. I choć większość z nich nie zawiera słów, ich konstytutywną cechą jest poetyckość. Efektem starannego spojenia obrazu, dźwięku i ruchu scenicznego jest swoisty poetycki obraz, który scena po scenie czyta się niczym liryczny tekst. Mimo licznych inspiracji, kreacja artystyczna wypracowana przez zespół „Cinemy” stanowi niepowtarzalne i wyjątkowe zjawisko. Trudno jednoznacznie określić z jakiej teatralnej dziedziny wywodzi się stylistyka spektakli „Cinemy”. Trudno jednoznacznie przyporządkować sposób gry aktorskiej, metodę posługiwania się przedmiotem, operowania gestem, ruchem, dźwiękiem i w reszcie słowem, do jednego teatralnego gatunku. Teatr „Cinema” nie jest bowiem ani teatrem dramatyczny, ani pantomimicznym (choć czysty gest jest dla niego podstawową formą ekspresji). Nie jest to teatr tańca, choć aktorzy z niezwykłą zręcznością i precyzją wykonują układy choreograficzne. Nie można nazwać go także teatrem muzycznym, choć muzyka jest ważnym elementem spektakli. „Cinema” to także nie scena plastyczna, choć z pewnością każdy widz popada w zachwyt w obliczu używanych tu rekwizytów i dekoracji. Sceniczna obecność „Cinemy” bogata jest we wszystkie te gatunki naraz, które łączą się i wzajemnie uzupełniają, tworząc właściwie własny, odrębny gatunek teatralny.
Bohaterowie onirycznych spektakli Szumskiego to często tajemniczy, bladzi ludzie, okryci czernią garniturów. Postaci przemykają po scenie, by z pełną powagą utrzymywaną na kamiennych twarzach wprawiać widzów w stany oscylujące między groteskowym rozbawieniem a pełnym refleksji smutkiem, zamyśleniem. Odzwierciedlają absurdalność ludzkiej kondycji, zawieszonej między codziennością a metafizyką. W sposób cierpliwy i rzetelny skłaniają się w kierunku banalnych czynności, chcąc wyłuskać ich istotę, odkryć głęboko schowany sens. Spektakle „Cinemy” oparte są na regule powtarzalności. Powtarzane są te same czynności, jak gdyby wierząc, że z każdym powtórzeniem dociera się do ich ukrytego sedna. Po obejrzeniu kilku przedstawień grupy można dojść do wniosku, że naczelnym zadaniem, jakie wyznaczyli sobie twórcy, jest badanie struktury ruchu. Od wielu lat aktorzy konsekwentnie prowadzą artystyczne studium nad ruchem za pomocą narzędzia, jakim jest sam ruch. Ta autoanaliza, wiwisekcja przeprowadzana na własnym ciele i podróż w głąb swojej wyobraźni to główne zadania jakie zdaje się stawiać Szumski także i widzom swoich realizacji.
Teatr „Cinema” współpracował m.in. z: Theatre Pour la Moment w Bernie, z którym przygotował projekt Siedem dni w czterech pokojach i z Local Theatre w Tel Awiwie, a także z Teatrem Aspik w Hildesheim koło Hanoweru.
Wiceprezydent Miasta Sopotu. Od 21 lipca 2010 sprawuje nadzór nad Wydziałem Kultury i Sportu, Oświaty oraz Referatem Zdrowia i Pomocy Społecznej. Absolwentka Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach na Wydziale Radia i Telewizji w zakresie organizacja Produkcji telewizyjno-filmowej. Współpracowała, w Studio Filmowym im. Karola Irzykowskiego, przy realizacji filmów fabularnych i dokumentalnych w charakterze asystenta producenta i reżysera. Od 1988 do 2009 roku była dziennikarzem Telewizji Gdańsk.Tworzyła, jako reżyser, programy o tematyce kulturalnej m.in. przez 10 lat program „Brulion Kulturalny”, reportaże i filmy dokumentalne poświęcone kulturze. Przygotowywała relacje m.in. z Festiwalu Filmowego w Gdyni, Festiwalu Operatorów Filmowych „Camerimage” etc. Była stypendystką Ministerstwa Kultury Francji odbywając staż zawodowy w telewizji ARTE oraz kanałach telewizji francuskiej. Od końca lat 90-tych współpracowała z Miastem Sopot przygotowując m.in. Dni Sopotu w Sztokholmie, Berlinie i Paryżu z okazji 100-lecia miasta.
Grzegorz Klaman
Artysta sztuk wizualnych, rzeźbiarz, performer, pedagog, kurator, animator i aktywista. Współzałożyciel Wyspy. Mieszka i pracuje w Gdańsku.
Urodzony w 1959 r. W latach 1980-1985 studiował na Wydziale Rzeźby PWSSP w Gdańsku. Od 1984 prowadził Galerię Rotacyjną w różnych miejscach Gdańska (Baraki, cypel Wyspy Spichrzów). Od 1985 pracuje jako pedagog w Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, gdzie prowadzi Pracownię Intermedialną, obecnie jako profesor zwyczajny. Był założycielem i liderem Galerii Wyspa (od 1985), współautorem koncepcji Otwartego Atelier (1992, w latach 1994-1998 prowadził Dawną Łaźnię Miejską ) i Centrum Sztuki Współczesnej „Łaźnia” (1998) w dawnej Łaźni Miejskiej. Od 1994 roku prezes Fundacji Wyspa Progress. Założył i prowadził Modelarnie (2002-2012). W 2004 roku razem z Anetą Szyłak założył Instytut Sztuki Wyspa na terenie Dawnej Stoczni Gdańskiej.
Foto: nadesłane
Laureat nagród m.in.: Nagroda Młodych im. Stanisława Wyspiańskiego za osiągnięcia w dziedzinie rzeźby (1991), Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska za programy Galerii Wyspa i Łaźnia (1995), I Miejsce w konkursie “Historia: Tradycja i współczesność”, Biennale Sztuka Pamięci Krasnojarskie Muzeum, Syberia Rosja (2001). W 2010 roku nominowany do „Sztormów Roku”, nagrody trójmiejskiej „Gazety Wyborczej”. Projekt Klamana „Subiektywna Linia Autobusowa” otrzymał miano Turystycznego produktu roku w rankingu Pomorskiej Organizacji Turystycznej (PROT, 2010), został także wyróżniony w rankingu RMF FM „10 największych atrakcji województwa Pomorskiego” (2011). Stypendysta m.in. The Pollock-Krasner Foundation, Inc. Nowy Jork USA (1996), Fulbright Scholar In Residence Program, Florida Atlantic University USA oraz Dorothy F. Schmidt Eminent Scholar Chair in the Arts, Florida Atlantic University USA (2007).
Jego prace były pokazywane m.in. w Centrum Sztuki Współczesnej Zamkek Ujazdowski, Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia, Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie, Instytucie Sztuki Wyspa, na terenach Dawnej Stoczni Gdańskiej, w Schmidt Center Gallery – Public Space (Florida Atlantic University USA), Muzeum Nobla w Sztokholmie, Atelier-Muzeum 340 w Belgii, Chicago Cultural Center, Digital Art Lab w Izraelu, Haifa Museum of Art w Izraelu.
Od lat 70. XX wieku związana z poznańskim Teatrem Ósmego Dnia. W okresie PRL była inwigilowana i podległa podobnie jak inni aktorzy teatru rozpracowaniu operacyjnemu po przyniesieniu do teatru w 1976, przez działacza Komitetu Obrony Robotników, listu protestacyjnego w sprawie wprowadzenia przez władze poprawek do Konstytucji PRL. Jej zachowana do dzisiaj teczka nosi kryptonim Nina. Była kilkakrotnie przesłuchiwana, a także zatrzymana za przewóz bibuły z Poznania doWarszawy. W 1981 podczas odsłonięcia w Poznaniu Pomnika Ofiar Czerwca 1956, recytowała przed 100-tysięcznym tłumem wiersz Zbigniewa HerbertaPrzesłanie Pana Cogito. W stanie wojennym wstępowała razem z teatrem na nielegalnych spektaklach. Po rozwiązaniu teatru przez władze komunistyczne w 1985 nie otrzymała paszportu.
Foto: wikipedia.pl
W 2000 została dyrektorem Teatru Ósmego Dnia. Była także autorką tekstów i manifestów programowych teatru. Doprowadziła między innymi do wystawienia spektaklu Teczki (2007), poruszającego problematykę inwigilacji w PRL. Bohaterka filmu dokumentalnego w reżyserii Marcina Więcława z cyklu Byłem Figurantem SB(odc. Ewa Wójciak).
Poeta, dramaturg, powieściopisarz, scenarzysta, tłumacz, krytyk literacki i teatralny, urzędnik. Jako poeta debiutował w 1974 roku, arkusz poetycki Czyli ja ukazał się w 1976. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego w Gdańsku i w roku 1977 filologii polskiej na Uniwersytecie Gdańskim. W latach studenckich członek założyciel grupy literackiej Wspólność, członek redakcji pism literackich „Litteraria” i „Integracje”. W latach 1977–1991 kierownik literacki Teatru Wybrzeże, wykładowca działającego przy nim Studium Aktorskiego. W 1987–1990 redaktor „Autografu”. W 1989 roku współzałożyciel Fundacji Theatrum Gedanense i jej wiceprezes (do 2005). Do roku 1992 redaktor naczelny wydawnictwa Grafmedia Inter AG. Od 1992 dyrektor Oficyny Wydawniczej GRAF. Członek założyciel, a w okresie 1993–1996 prezes gdańskiego oddziału Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, 1997–2006 wicedyrektor wydawnictwa Tower Press. Od 2002 roku współredaktor gazety literackiej „Migotania, przejaśnienia”. Od 2006 dyrektor Departamentu Kultury, Sportu i Turystyki przy Urzędzie Marszałkowskim Województwa Pomorskiego (obecny Departament Kultury); członek-założyciel Polskiego Towarzystwa Szekspirowskiego (1992), Lions Club Gdańsk-1 (1989) i Stowarzyszenia Pomocy Osobom Autystycznym (1992). Członek ZAiKS-u. Autor m.in. zbiorów wierszy: Czyli ja (1976), Ptak w sieci dalekopisu (1977, 1980), Ciemna niedziela. Wiersze wybrane (1993), utworów dramatycznych: Wieloryb (1979), Wysocki (1983), Podróż do krańca mapy (1988), Stąd do Ameryki (1988), Farsa z ograniczoną odpowiedzialnością (1993), Było sobie kiedyś miasto (według prozy G. Grassa, 1994), Historie zakulisowe (według A. Czechowa, 1999), Witajcie w roku 2002 (2000), Dobry adres (2003).
Foto: Archiwum
Pod pseudonimem Witold Biengo wydał powieści: Bardzo długi czerwiec (1984), Serce w klatce (1987), Gwiazdy spadają w sierpniu (1990). Autor utworów dla dzieci: Jak pory roku grają w berka (1984), Baśń o Raduniu, Ostrzycu i Sumie – królu jeziora(1990). Wspólnie z Anną Czekanowicz autor serialu radiowego Ulica Kwietna (1996–1998), wspólnie z A. Czekanowicz, T. Buraczewskim, M. Wojtasikiem kilku odcinków serialu TV Radio Romans (1994–1995), autor Kto jest kim w „Trylogii” Henryka Sienkiewicza (1999). Przełożył na język polski m.in. sztuki: Henry’ego Chettle Tragedia Hoffmana albo Zemsta za ojca (razem z Jerzym Limonem, 1985); Thomasa Middletona Cnotliwa panna z ulicy Taniej (razem z J. Limonem, 1988), Williama Shakespeare’aTrojlus i Kressyda (razem z J. Limonem, 1990) oraz Antoniusz i Kleopatra (razem z J. Limonem, 1992). Otrzymał Nagrodę Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury „Splendor Gedanensis” (zob. nagrody miasta Gdańska) za rok 2004. [MD] za: gedanopedia.pl.
————————————–
Pole wypełniające relacje między artystami, sztuką, czy szerzej kulturą artystyczną, a władzą, jest najważniejszym obszarem kształtowania się ostatecznego obrazu kultury danej społeczności. Pytania o zależności i związki między kulturą a władzą należą do najistotniejszych w każdym
momencie. Jak powinny takie pytania brzmieć dziś, ponad ćwierć wieku od umownej daty zmiany ustrojowej w Polsce?
Czy oprócz autocenzury i dwubiegunowej cenzury ekonomicznej mamy jeszcze w Polsce cenzurę?
Czy kultura jest najłatwiejszym polem dzielenia łupów?
Czy o kulturze decydują delegaci z ramienia czy wybrańcy, eksperci czy strażnicy interesów?
Jak można kształtować relacje między władzą a kulturą?
Jak kształtują się wewnętrzne, branżowe mechanizmy władzy?
Pragmatyzm czy tylko idee?
W debacie powinny paść także przykłady dobrych praktyk, punktów odniesienia, które mogą być wzorcami do twórczej kontynuacji. Ale przede wszystkim powinniśmy szukać sposobów przekonywania o konieczności przywrócenia kulturze właściwego miejsca w komunikacji społecznej. Z władzą lub choćby mimo władzy, ale bez niej to bardzo trudne i w horyzontalnej perspektywie nieskuteczne.
Spotkanie w Sopocie może mieć wiele kontekstów. Jego uczestnikami będą artyści Teatru Ósmego Dnia, którzy swoją twórczością od ponad pół wieku wypowiadają się na temat władzy. 28 października będziemy znali wyniki wyborów parlamentarnych, co może stanowić ważny punkt odniesienia, ale nie może być głównym, bo rozmowa o władzy powinna mieć charakter uniwersalny, nieprzyporządkowany jednej opcji politycznej.
Wstęp na debatę jest wolny. Zapraszamy wszystkich zainteresowanych przedstawicieli życia kulturalnego: artystów, polityków, urzędników, aktywistów i animatorów oraz konsumentów bez względu na ich kompetencje kulturalne. To wyjątkowa okazja, byśmy porozmawiali w tak szerokim gronie o sprawach najważniejszych.
Teatr na nowe czasy. Otwarta debata społeczna „Kultura a władza” jest jedną z debat projektu „Kultura na nowe czasy”, które mają doprowadzić w listopadzie 2016 roku do spotkania na Kongresie kultury pomorskiej.
