Miesiąc: listopad 2015

Teatr na Nowe Czasy, Wydarzenie V: Wróżka z kranu. Patologiczny wodewil kuchenny

27 listopada (piątek), godz. 19:00 – premiera spektaklu „Wróżka z kranu” + dyskusja z twórcami
30 listopada (poniedziałek), godz. 17:00 – 20:00 – warsztaty dramaturgiczne

Wstęp wolny, ze względu na ograniczoną liczbę miejsc prosimy o wysłanie wiadomości na adres: teatrnanoweczasy@gmail.com w celu rejestracji i zapewnienia sobie bezpłatnej wejściówki.

***
„Wróżka z kranu”
Autor: Pierre Gripari
Przekład: Barbara Grzegorzewska
Dramaturgia i reżyseria: Michał Derlatka
Obsada: Sylwia Góra Weber, Zofia Nather, Magdalena Smuk, Piotr Srebrowski, Marek Tynda
Muzyka: Tomasz Gadecki
Scenografia i światła: Tomasz Weber
Czas trwania: ok. 60 min
Produkcja: Fundacja Teatru BOTO
Wstęp wolny (zgłoszenia: teatrnanoweczasy@gmail.com)

„Szczęśliwa, skromna rodzina, normalni ludzie, normalne życie a tu bach – taka kara Boska. Takie nieszczęście. Kto by się spodziewał? Tylko za jakie grzechy, pytam? Dlaczego akurat my?” – docieka rozgoryczony Albert A. (56 l.). Barbara A. (54 l.) dodaje: „Najpierw myślisz – taki dar losu. Takie szczęście. Taka okazja. Z dnia na dzień stajesz się kimś… A po paru dniach wszystko zaprzepaszczone… Wszystko. Tragedia… Koszmar. Po prostu koszmar… Dlaczego pytam? Dlaczego?”

Albert i Barbara A. zgodzili się podzielić z Państwem swą tragiczną historią i opowiedzieć o przerażającym spotkaniu z Wróżką z Kranu. Warto ich posłuchać. Ku przestrodze.

***
Warsztaty dramaturgiczne
Prowadzenie: Michał Derlatka
Termin: 30 listopada (poniedziałek), godz. 17:00-20:00
Miejsce: sala prób Teatru na Plaży (ul. Mamuszki 2, 81-718 Sopot)

Warsztaty dramaturgiczne oparte na metodach twórczych wykorzystanych w procesie powstawania spektaklu „Wróżka z kranu”. Sprawdzimy, jak pozornie obca konwencja narzucona danemu tekstowi potrafi zupełnie zmienić jego wymiar, znaczenie, przekaz. Zapraszamy osoby, pragnące rozwijać swoje zainteresowania związane z dramatopisarstwem i literaturą. Mile widziani studenci, licealiści, członkowie amatorskich i offowych grup teatralnych z regionu. Zapraszamy osoby od 16. roku życia, które wezmą również udział w pokazie spektaklu oraz w dyskusji z twórcami.

Zgłoszenia:

[contact-form-7 id=”517″ title=”Wydarzenie IV:  Nowa piosenka aktorska”]

***
MICHAŁ DERLATKA, dwukrotny absolwent PWST Kraków/ Wrocław na wydziałach Aktorstwa Dramatycznego oraz Reżyserii Dramatu, specjalizuje się w realizacji spektakli szeroko pojętego teatru lalek, teatru przedmiotu, formy oraz teatru młodego widza. Ma w swym dorobku reżyserskim różnorodny repertuar skierowany tak do widzów młodych, jak i dorosłych, w dużej mierze operujący plastycznymi środkami wyrazu.

Przez ostatnie lata realizuje z powodzeniem spektakle w teatrach dramatycznych i lalkowych w całej Polsce (m. in. Teatr Wybrzeże w Gdańsku, Teatr im. Bogusławskiego w Kaliszu, Teatr Miniatura w Gdańsku, Wrocławski Teatr Lalek) Jako aktor współpracował m. in. z Teatrem Polskim we Wrocławiu oraz Teatrem CAPITOL. Jako asystent reżysera pracował głównie w Hiszpanii, gdzie spędził rok studiując reżyserię i dramaturgię w Institut del Teatre w Barcelonie (asystent reżyserów takich jak m. in. Ramón Simó, Roberto Romei czy Oriol Broggi w Narodowym Teatrze Katalońskim), asystował także reżyserom w Polsce (Romuald Wicza-Pokojski, Beata Pejcz i in.). Wyreżyserował m.in. spektakle: „Fahrenheit” w Teatrze Miniatura, „Podróże Guliwera” w Teatrze Wybrzeże, a ostatnio „Może morze” we Wrocławskim Teatrze Lalek. Prowadzi „Lekcje niegrzeczności w Teatrze Wybrzeże.

Działa też niezależnie, prowadząc Fundację Sopot Centralny, która wspiera i promuje działalność artystyczną, współtworząc i animując kulturę lokalną i globalną. Ponadto pisze scenariusze, miewa epizody pedagogiczne, realizuje niezależne przedsięwzięcia teatralne, parateatralne i video, pracuje po polsku, angielsku, hiszpańsku, a także – gdy przymuszony – po francusku.

Warsztaty:
16 listopada (poniedziałek), godz. 16.00-19.30
Miejsce: Teatr na Plaży, Sala Prób

Spektakl + spotkanie pospektaklowe:
22 listopada (niedziela), godz. 19.00; wstęp wolny; ze względu na ograniczoną liczbę miejsc prosimy o wysłanie mejla na adres: teatrnanoweczasy@gmail.com w celu rejestracji i zapewnienia sobie bezpłatnej wejściówki.
Miejsce: Teatr na Plaży

Warsztaty
Praca warsztatowa nad piosenką aktorską, prowadzona przez aktorów Teatru Muzycznego w Gdyni, Renię Gosławską i Krzysztofa Wojciechowskiego, ma na celu ukazanie nowych pól interpretacji wybranego utworu przez uczestników warsztatów. Efektem praktycznych zajęć będzie powstanie zaskakującego formalnie i kompozycyjnie utworu, który zostanie zaprezentowany publicznie 22.11. Na warsztaty zapraszamy uczestników w wieku 16+. Mile widziane osoby z praktyką wokalną oraz umiejętnością gry na instrumentach.

Prowadzący: Renia Goslawska i Krzysztof Wojciechowski
Zgłoszenia: udział bezpłatny, należy wypełnić formularz poniżej

[contact-form-7 id=”517″ title=”Wydarzenie IV:  Nowa piosenka aktorska”]

Spektakl: This is not a love song, czyli miłość ci wszystko wypaczy
Scenariusz: Fundacja Pomysłodalnia
Reżyseria: Renia Gosławska, Fundacja Pomysłodalnia
Opracowanie muzyczne: Renia Gosławska, Krzysztof Wojciechowski
Obsada: Renia Gosławska, Krzysztof Wojciechowski
Premiera: 25.03.2014
Spektakl zrealizowany w ramach konkursu OFF 35 Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu

„This is not a love song, czyli miłość ci wszystko wypaczy” – o miłości bez ściemniania, choć z użyciem cieni i półcieni. Spektakl złożony jest z aranżacji znanych utworów, często rozwiniętych o spontaniczne improwizacje, pokazujące ich nowe sensy, w których zespół przedstawi zaskakujące, dalekie od stereotypowych i dotychczasowych wyobrażeń rozumienie i rodzaje miłości: innych partnerów, nowe sytuacje, nieoczekiwane zakończenia i konteksty. W tym teatrze dźwięku i postaci znalazło się miejsce na uwodzenie publiczności oraz improwizację.

„This is not a love song…” to nieprzewidywalna, międzygatunkowa hybryda, próba wytrzymałościowa dla widza wyrosłego na sztuce estradowej spod znaku Ireny Dziedzic, Lucjana Kydryńskiego i współczesnych asów mikrofonu. Jak i czy w ogóle kochałby dzisiaj Ian Curtis? Czego nie wolno i dlaczego w piosence aktorskiej? To tylko pierwsze pytania, na które odpowiada lub nie ta bezprecedensowa, piękna i niegrzeczna prezentacja.

Spektakl spotkał się entuzjastycznym przyjęciem podczas 35. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Absolutnie poruszył publiczność, wywołując wzruszenie, zachwyt i zadziwienie nad naturą ludzką.

Znakomity duet połączył siły na potrzeby projektu „This is not a love song, czyli miłość ci wszystko wypaczy” w ramach 35. PPA i artystycznych ambicji realizatorów spektaklu. Muzyczno-wokalny tandem tworzą: Renia Gosławska i Krzysztof Wojciechowski, soliści Teatru Muzycznego w Gdyni. Oboje awangardowi, twórczy, wszechstronnie uzdolnieni, multiinstrumentaliści, z imponującym dorobkiem artystycznym.

Czytaj recenzje

Renia Gosławska – solistka Teatru Muzycznego w Gdyni, artystka wszechstronnie utalentowana, multiinstrumentalistka, aranżerka. Realizatorka autorskiego projektu „Błogosławieni… Pieśni gospel”, za który otrzymała teatralną Nagrodę Prezydenta Miasta Gdyni. Obecnie można ją podziwiać m.in. w rolach: Benwentuty w „Kumernis, czyli o tym, jak świętej panience broda rosła” (reż. A. Duda-Gracz), Jagny w „Chłopach” (reż. W. Kościelniak), Diabła w „Przygodach Sindabada Żeglarza” (reż. J. Kilian), Betty Rizzo w „Grease” (reż. M. Korwin), „Małym Księciu. Końcówce” (reż. A. Nalepa) w Teatrze Muzycznym w Gdyni, „Braciach Dalcz i S-ka” (reż. W. Kościelniak) w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie czy w „Piaskownicy” w Centrum Kultury w Gdyni. Reżyseruje, komponuje, zajmuje się choreografią, współprowadzi chór kobiet Chórraa.

Krzysztof Wojciechowski – podziwiany jest obecnie m.in. jako Zły – Henryk Nowak w musicalu „Zły” (reż. W. Kościelniak), Kowal w „Chłopach”, (reż. W. Kościelniak), gra również Diabła morskiego w „Przygodach Sindbada Żeglarza”(reż. J. Kilian). Multiinstrumentalista. Bierze udział jako muzyk w różnych projektach muzycznych, pasjonat muzyki etnicznej i kolekcjoner instrumentów perkusyjnych i dętych.

Termin: 14 listopada (sobota)
Miejsce: Teatr na Plaży w Sopocie, ul. Mamuszki 2

Warsztaty – godz. 13.00-16.00
Spektakl + spotkanie pospektaklowe – godz. 19.00; wstęp wolny; ze względu na ograniczoną liczbę miejsc prosimy o wysłanie mejla na adres: teatrnanoweczasy@gmail.com w celu rejestracji i zapewnienia sobie bezpłatnej wejściówki.

O warsztatach.
Tytuł: Ordered chaos

Podczas warsztatów zmierzymy się z uporządkowanym chaosem oraz praktyką podejmowania wyborów podążającą za indywidualną zmysłowością oraz zebranymi doświadczeniami. Będziemy poszukiwać fizycznych form i wzorców tak, aby przebić się przez nie i zaoferować nowe, wcielone opcje nauczania oraz tworzyć projekcje ukryte wewnątrz kontrolowanego chaosu ciała.

Warsztaty obejmują:
45-60 min warsztatu opartego o Pilates w temacie „przyczyna i skutek”
120 min współczesnego, kompozycyjnego „workhub”

Prowadzący: Irad Mazliah
Zgłoszenia: udział bezpłatny, należy wypełnić formularz poniżej

Zapraszamy osoby z pewnym przygotowaniem ogólnoruchowym. Mogą to być jak najbardziej  próby amatorskie, np. w teatrach amatorskich, także bez ujawnień publicznych.  Mile widziani studenci, licealiści, członkowie amatorskich i offowych grup teatralnych z regionu. Zapraszamy osoby od 16. roku życia, które obejrzą także spektakl i wezmą udział w spotkaniu pospektaklowym.

[contact-form-7 id=”316″ title=”Wydarzenie III”]

 

Spektakl: A failure of a future – Upadek przyszłości
Kreacja: Irad Mazliah i Zbigniew Szumski (Teatr Cinema)
Produkcja : Teatr Cinema, Dance Department Wroclaw  (Magdalena Górnicka / Irad Mazliah)
Video : Jacek Złoczowski
Plakat: Stachu Szumski
Performer: Irad Mazliah
W spektaklu wykorzystano muzykę W.A.Mozarta, Igora Strawińskiego, Trey Moseley’a, Palolo, Victora Younga, Hansa Abrahama, DDAA Palo Alto, Ghedalia Tazartesa oraz teksty Oskara Schlemmera i Pietro Citatiego
Spektakl zrealizowany w ramach konkursu OFF 35 Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu
Spektakl pokazywany w ramach Polskiej Platformy Tańca 2014

A failure of a future, a birth of a legend

Dance Department Wroclaw to efekt współpracy Irada Mazliaha i Magdaleny Górnickiej, który powstał na potrzeby produkcji ,,A failure of a future – Upadek przyszłości”. Performerem spektaklu jest Irad Mazliah, tancerz i choreograf izraelskiego pochodzenia. Tancerz do procesu kreacji zaprosił reżysera i choreografa Zbigniewa Szumskiego, razem tworząc spektakl solowy Irada Mazliaha. Artysta zabiera nas w podróż, która wydaje się być opowieścią indywidualności. Bardzo delikatną postacią w starciu z agresywną siłą. Spektakl jest rozbudowany fizycznie, widać w nim źródła w tradycji teatru ruchu. Zaczyna się powoli, ale już po chwili widownia orientuje się, że solista zabierze nas, gdzie będzie chciał. Irad rusza się, jakby był w stanie fizycznością przekazać swoje myśli. Wgłębiając się w świat tancerza, zapoznajemy się z aspektami rzeczywistości, które wcześniej nie były osiągalne. Momentami, publiczność zapraszana jest do aktywnego współtworzenia nowych rozdziałów i doświadczeń w podróży artysty.

Irad Mazliah, izraelski choreograf i performer. Irad związał swoje profesjonalne życie z tańcem w wieku 25 lat. Od tego czasu pracował z wieloma choreografami i grupami takimi jak: Emanuel Gat, Yossi and Oded, Niv Scheinfeld \and Oren laor, Anat danieli i innymi. Jego autorskie prace prezentowane były na wielu festiwalach i podczas innych wydarzeń artystycznych, od scen teatralnych, przez muzea po zakątki miast i przestrzeni publicznej. Irad studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Tel Avivie. Założył i prowadził szkołę tańca w Haifie oraz był dyrektorem artystycznym Intimadance Festival Tel Aviv Israel. Stypendysta Amerykańsko- Izraelskiej Fundacji Kultury jako choreograf i tancerz. W 2010 zainteresował się Polską pod kątem artystycznym. Zainteresowanie to zaowocowało w 2013 roku stypendium artystycznym od Instytutu Adama Mickiewicza. Wtedy postanowił przeprowadzić się do tego kraju i zrobić wszystko, by nazwać to miejsce domem. Od przyjazdu do Polski tworzył dla Teatru Tańca Zawirowania, Warszawa (,,Navigation song”), Acro Dance Company, Toruń (,,Jak robi koń”) oraz dla wielu amatorskich ośrodków tańca. Jako aktor i performer współpracował również z Komuną/Warszawa i Teatrem Cinema.

 

Zbigniew Szumski  grafik, scenograf i reżyser teatralny. Twórca i dyrektor artystyczny Teatru Cinema, który działa od 1992 roku, autor i reżyser takich sztuk jak Nie mówię tu o miłości, Bilard, Tak. To. Tu., Miałem taki sen, Hotel Dieu, Słownik Sytuacji , Opowieści i Pamięć, Re//Mix.P.B., Kabaret Olbrzymów. Z Teatrem Cinema wielokrotnie prezentował swoje sztuki za granicą – w Niemczech, Szwajcarii, Austrii, Czechach, Finlandii, Chorwacji we Francji, na Węgrzech, Słowacji, w Japonii, Meksyku, Izraelu, Egipcie. Jako reżyser i scenograf współpracuje również z teatrami w Meksyku, Izraelu, Japonii, Francji i Niemczech. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Pomysłodawca i dyrektor Festiwalu Muzyki Teatralnej odbywającego się w Jeleniej Górze od 2005 roku. Laureat nagrody Niezależnej Fundacji Popierania Kultury Polskiej im. Jerzego Bonieckiego.
Mieszka w Michałowicach, w Karkonoszach.

Teatr „Cinema” powstał w 1992 roku we wsi Michałowice, niedaleko Szklarskiej Poręby w województwie jeleniogórskim. Założycielem niezależnej wobec sceny dramatycznej grupy jest Zbigniew Szumski, plastyk i scenograf. Teatr autorski Szumskiego zadomowił się daleko od teatralnego życia centralnych polskich miast, w oderwaniu od przywiązania do tradycji klasycznego teatru. Siedziba Teatru „Cinema” mieści się w wykupionym przez Szumskiego starym poniemieckim ośrodku wypoczynkowym. Dawny pensjonat pełni także funkcję domu dla trzech artystycznych rodzin: Szumskich, Skibińskich i Rybickich, które mieszkają tu od kilkunastu lat. Znajdują się tu również pokoje przeznaczone dla warsztatowiczów, przyjaciół i gości członków zespołu „Cinemy”.

Michałowicki teatr to miejsce bez wątpienia niezwykłe. Sposób w jaki zaaranżowano jego wnętrza sprawił, że bardziej przypomina on rekwizytornię, lub wręcz gotową salę teatralną, w której lada moment odbędzie się przedstawienie. W pokojach znajdują się drewniane rzeźby, stare kontrabasy, instrumenty, kolekcje motyli, tajemnicze skrzynie; na ścianach wiszą obrazy. Wszystko to przypomina raczej scenerię snu niż standardowe wyposażenie mieszkania, czy nawet sali prób teatru. Jest to chyba jedyne miejsce w Polsce, gdzie teatr tak naturalnie połączył się z codziennym życiem – zarówno na płaszczyźnie artystycznej(co widocznie jest w spektaklach „Cinemy”), jak w przestrzeni, w której żyją i tworzą artyści.

Spektakle Teatru „Cinema” powstają w Michałowicach, w atmosferze starego pensjonatu, wsi położonej w górach, spokoju prowincji. Tu rodzą się pomysły i odbywają próby, jednak w samych Michałowicach zespół gra bardzo rzadko. Nie ma bowiem odpowiadającej wymaganiom teatru sceny. Przedstawienia „Cinemy” zobaczyć można na polskich i przede wszystkim zagranicznych festiwalach.

Teatr Szumskiego kojarzony jest przez krytyków głównie z twórczością Tadeusza Kantora. Plastyczna, głęboko surrealistyczna płaszczyzna spektakli „Cinemy” zdaje się dominować w aspekcie formalnym, przypominając oniryczne malarstwo René Magrite’a. Estetycznie, ale i pod względem tematycznego zainteresowania codziennością, spektakle Szumskiego nawiązują do dokonań dadaistów, teatru absurdu, a także mizerabilistycznej wrażliwościMirona Białoszewskiego. Oczywiste jest również nawiązanie do Becketa, a także (przede wszystkim w kabaretach) „Latającego cyrku Monty Pythona”. Zbigniew Szumski, przyznaje się ponadto do swojej fascynacji twórczością Kurosawy, Zbigniewa Rybczyńskiego i Janusza Wiśniewskiego. Gotowość skupienia uwagi na rzeczach błahych, twórcze trawestowanie rytuałów codziennego doświadczenia na język teatru – to podstawowa materia z której powstają spektaklu Teatru „Cinema”. I choć większość z nich nie zawiera słów, ich konstytutywną cechą jest poetyckość. Efektem starannego spojenia obrazu, dźwięku i ruchu scenicznego jest swoisty poetycki obraz, który scena po scenie czyta się niczym liryczny tekst. Mimo licznych inspiracji, kreacja artystyczna wypracowana przez zespół „Cinemy” stanowi niepowtarzalne i wyjątkowe zjawisko. Trudno jednoznacznie określić z jakiej teatralnej dziedziny wywodzi się stylistyka spektakli „Cinemy”. Trudno jednoznacznie przyporządkować sposób gry aktorskiej, metodę posługiwania się przedmiotem, operowania gestem, ruchem, dźwiękiem i w reszcie słowem, do jednego teatralnego gatunku. Teatr „Cinema” nie jest bowiem ani teatrem dramatyczny, ani pantomimicznym (choć czysty gest jest dla niego podstawową formą ekspresji). Nie jest to teatr tańca, choć aktorzy z niezwykłą zręcznością i precyzją wykonują układy choreograficzne. Nie można nazwać go także teatrem muzycznym, choć muzyka jest ważnym elementem spektakli. „Cinema” to także nie scena plastyczna, choć z pewnością każdy widz popada w zachwyt w obliczu używanych tu rekwizytów i dekoracji. Sceniczna obecność „Cinemy” bogata jest we wszystkie te gatunki naraz, które łączą się i wzajemnie uzupełniają, tworząc właściwie własny, odrębny gatunek teatralny.

Bohaterowie onirycznych spektakli Szumskiego to często tajemniczy, bladzi ludzie, okryci czernią garniturów. Postaci przemykają po scenie, by z pełną powagą utrzymywaną na kamiennych twarzach wprawiać widzów w stany oscylujące między groteskowym rozbawieniem a pełnym refleksji smutkiem, zamyśleniem. Odzwierciedlają absurdalność ludzkiej kondycji, zawieszonej między codziennością a metafizyką. W sposób cierpliwy i rzetelny skłaniają się w kierunku banalnych czynności, chcąc wyłuskać ich istotę, odkryć głęboko schowany sens. Spektakle „Cinemy” oparte są na regule powtarzalności. Powtarzane są te same czynności, jak gdyby wierząc, że z każdym powtórzeniem dociera się do ich ukrytego sedna. Po obejrzeniu kilku przedstawień grupy można dojść do wniosku, że naczelnym zadaniem, jakie wyznaczyli sobie twórcy, jest badanie struktury ruchu. Od wielu lat aktorzy konsekwentnie prowadzą artystyczne studium nad ruchem za pomocą narzędzia, jakim jest sam ruch. Ta autoanaliza, wiwisekcja przeprowadzana na własnym ciele i podróż w głąb swojej wyobraźni to główne zadania jakie zdaje się stawiać Szumski także i widzom swoich realizacji.

Teatr „Cinema” współpracował m.in. z: Theatre Pour la Moment w Bernie, z którym przygotował projekt Siedem dni w czterech pokojach i z Local Theatre w Tel Awiwie, a także z Teatrem Aspik w Hildesheim koło Hanoweru.

Wszystko o Teatrze Cinema na stronie: www.teatrcinema.pl